Ze ligt in het grote bed van haar ouders. Deken over haar hoofd getrokken.
Ik pas er al twee jaar op. Van uit school halen tot in bed leggen, ik heb het allemaal met haar en d’r zus gedaan.
Maar het is een tijd geleden dat ik hier was en ze vindt het niet leuk dat haar ouders weg zijn. Dus toen we met zijn drieën naar boven gingen – ze mocht al iets later opblijven omdat ik kwam – liep ze niet naar haar eigen kamer maar naar de kamer van haar ouders en ging in hun bed liggen.
Ik ga naast haar zitten en ze zegt, ‘Ik wil hier slapen.’
Ik ken haar goed, ze is standvastig en kan driftig worden.
Ik wil dat voor zijn en zeg daarom even standvastig als zij, ‘Ik snap dat je hier wil slapen maar we gaan in ons eigen bed slapen.’
Zij zegt, ‘Ik wil hier slapen, dat mag best.’
Ik voel me beklemd raken, hoe moet ik hier nou uit komen?
Ze is te groot om uit bed te tillen en ik wil geen conflict zo vlak voor bedtijd.
‘Ik ga even naar de WC, dan kan jij kiezen of je nog je eigen boek wil lezen met mij of dat je zo bij het boek van je grote zus komt.’
Ik loop naar beneden, naar de WC. Daar achter gesloten duur haal ik diep adem en schud ik met mijn lijf. Op mijn telefoon hou ik de tijd in de gaten. Na één minuut loop ik weer naar boven.
Ze ligt er precies hetzelfde.
Daar gaat mijn hoop dat ze klaar stond met haar boek en zo in haar eigen bed zou gaan liggen.
Maar er is wel wat veranderd.
Ik hoor haar snikken.
Ach, wat lijkt ze dan opeens jong.
Ik kom naast haar zitten.
‘Mis je papa en mama zo?’
Ik zie haar knikken onder de deken.
‘We hebben normaal alleen oppas overdag.’ mompelt ze gedempt onder het dekbed.
Ik aai haar over haar rug door de deken.
‘Dus het is al lang geleden dat iemand anders je in bed stopte?’
Ze knikt.
‘En ik denk dat papa en mama jou altijd heel fijn in bed stoppen?’
Weer een knik en meer tranen.
‘Dus je mist papa en mama nu. En dat snap ik heel goed. Dat mag je allemaal voelen.’
Ik aai haar verder. Ze blijft onder de deken huilen.
‘En ik ga niet weg. Ik blijf bij jou.’
Ze blijft er liggen.
Ik hoor haar huilen.
‘En ik weet zeker dat straks, als papa en mama thuis komen, ze even bij jou komen kijken. En ze zijn er al best snel straks. En dan gaan zij ook slapen en dan.. maken papa en mama jou wakker? Of maak jij ze wakker?’ praat ik na even stilte verder.
Ze verschijnt onder de deken vandaan.
‘Als ik niet meer kan slapen dan mag ik hier komen, kijk!’
Ze springt uit bed en gaat op de grote stoel naast het bed liggen.
Er naast ligt een dinosaurus boek.
‘Kijk, dan ga ik hier lezen terwijl papa en mama nog slapen.’
‘Dat is knus zeg. Wat gezellig.’
Ze knikt.
‘Zullen we anders zo dat boek lezen? En eerst voorlezen aan grote zus?’
Ze springt uit de stoel samen met het boek en loopt voor mij uit naar de kamer van haar grote zus.
Geef een reactie